De World Dog Show in het prachtige Boedapest

  

Boedapest was de locatie voor de World Dog Show 2013. Laat het nu zo zijn dat je met Ryanair rechtstreeks vanuit Charleroi naar deze stad kan vliegen, en dat er in april nog steeds tickets beschikbaar waren... de drang om deze show te bezoeken was onweerstaanbaar en dus besloten we om er nog een keer op uit te trekken voor Kobra's pups geboren werden, deze keer samen. Bruce zou er ook zijn, een kans dus voor Aloïs om hem ook eens in het echt te zien.

De eerste dag
Nog niet helemaal bijgekomen van de laatste trip moest er opnieuw bagage gepakt worden, zomerkleren deze keer want de temperatuur in Boedapest zou als we het weerbericht mochten geloven oplopen tot tegen de 30°C.
Aloïs's vader bleef bij ons logeren om op de honden te letten, en ook al heeft hij dit in het verleden al eerder gedaan, het was met een klein hartje dat ik donderdagochtend de deur achter me dichttrok.

Tegen half elf landden we na een 2 uur durende vlucht in het zonnige Boedapest, onze jassen bleken al snel overbodig te zijn :-) Eerst maar eens naar de geldautomaat want in Hongarije betaald men niet met de Euro maar met HUF (1€ = +- 270HUF). Omdat we deze keer geen auto gehuurd hadden waren we aangewezen op het openbaar vervoer, met de bus en metro begaven we ons naar het centrum, waar de geur van het Hongaarse eten ons meteen tegemoet kwam. We bevonden ons aan in Pest en moesten in Buda zien te geraken, aan de andere kant van de Donau dus. Niet zo heel erg handig met de bagage, maar desondanks bereikten we vrij vlot na nog een korte tram- en busrit ons hotel, het immense Danubius Flamenco congreshotel waar ook Mariano, Igor en Vincenzo verbleven.

Inchecken, opfrissen, een biertje in de zon en daarna een korte wandeling in Buda op zoek naar wat te eten. Terug in het hotel troffen we de Italianen aan die eerder op de middag aangekomen waren. Wederom wat drinken buiten in de zon, Bruce werd uitgelaten waarna we ons gingen opfrissen voor het avondeten, dat we in het hotel zouden doen. Een bont gezelschap die avond. Vincenzo en Igor die beiden geen Engels spreken gingen het nachtleven verkennen. Alexander Ehrukimov uit Moskou (beter bekend als Sasha), die ik in november voor het eerst ontmoette in Italië en die onlangs een nestje van Bruce had, was ook van de partij, evenals Dave Musto en zijn vrouw Kathy Eiler uit Amerika. Dave en Kathy zijn ook fokkers van de Cane Corso, daarnaast is Kathy een bekende handler in de Verenigde Staten. 

De show

Vrijdag, de dag dat rasgroep 2 op de World Dog Show gekeurd werd. Na een korte nacht stonden we om half zes al beneden in het hotel om zo het drukke verkeer voor te zijn en op tijd in het HungExpo te geraken. De auto volgeladen met spullen, honden en eigenlijk meer passagiers dan zitruimte vertrokken we, Vincenzo en Igor meer dood dan levend na een nachtje stappen.
Maar uitgeslapen of niet, er is geen mens die NIET wakker wordt van Mariano's rijstijl... laten we het er maar op houden dat deze typisch Italiaans en dus allesbehalve hoffelijk is ;-) Desondanks stonden we even later heelhuids aan het expo gebouw, de spullen werden uitgeladen niet ver van de ingang, waarna de auto geparkeerd werd. Echt ver wandelen was het niet, maar voor Igor die de kar met spullen trok en nog steeds een alcohollucht verspreidde moest het een kruistocht geleken hebben ;-)

De papieren van de honden werden gecontroleerd en we konden naar binnen. Deinrichting was schitterend, tussen de verschillende expohallen liep een overdekt pad met kraampjes waar eten en hondenspullen verkocht werden. Het terrein was groot, groter dan de WDS 2011 in Parijs, wellicht het grootste dat ik ooit gezien heb. Het was nog vroeg, maar rond de Cane Corso ringen was er toch al heel wat bekend volk te vinden. Ook wij installeerden ons, waarna het nog zo'n 4 uur duurde voor de show van start ging. Misschien wel de plezierigste uren van de hele show, want nu was er tijd om mensen te spreken en rustig de honden te bekijken. 

Er waren maar liefst 4 ringen voorzien voor ons ras, 4 keurmeesters zouden de taak van het keuren op zich nemen.
Dasha uit Rusland zou Bruce voorbrengen, tijdens het oefenen werd hij uit het niets aangevallen door een andere reu. De situatie was vrij snel onder controle, helaas was Bruce gebeten in de snuit en het oor. Terwijl de eigenaar van de andere reu zat te huilen werd Bruce verzorgd.

Terwijl het drukker werd doken er steeds meer bekende gezichten op, mensen uit Italië, Spanje, Portugal, Frankrijk, Duitsland, Rusland, Oekraïne, Polen, Tsjechië, Slowakije, Servië, Roemenië, Hongarije en Israel. Onmogelijk om ze allemaal op te noemen, maar absoluut een prettig weerzien.

De keuringen gingen van start, en in de babyklasse reuen werden de zonen van Bruce en Khanna 1ste en 2de geplaatst. Later werd Armstrong verkozen tot beste pup en dus Baby World Winner 2013, onnodig te zeggen dat Sasha en zijn vrouw Olga met recht trots waren.

Bruce zelf weigerde de rest van de dag om z'n tanden nog te tonen. Al bij al viel de zwelling vanwege de beet nog mee, maar het moet ontzettend pijn gedaan hebben. Hij kon dus niet gekeurd worden. Niks aan te doen, een bitter detail is dat op het  moment dat Bruce de ring verliet de reu die hiervoor verantwoordelijk was er nog steeds in stond. 

De winnaars

De jeugdklasse reuen werd gewonnen door een Italiaanse reu, Cesarino, bij deze na lange tijd nog eens een Junior World Winner die rechtstreeks uit Italië komt al stonden er nog een aantal prachtige reuen in deze klasse.

De intermediaire klasse werd gewonnen door Bohema Blaze Evro Black King, voor mij persoonlijk in de eindronde de mooiste reu van de 3 winnaars in hun klasse (foto beneden)

Maar hoe kan je het in godsnaam halen van twee reuen (winnaar openklasse en kampioensklasse) die al zoveel gewonnen hebben, reuen die compleet 'gehyped' worden en waarvoor een groot deel van de toeschouwers zo luid klapt en schreeuwt dat het niet anders kan dan dat de keurmeester er even bij moet slikken...
En wat reeds eerder voorspeld werd gebeurde, Ciceron iz Dinastii Chempionov werd wereldkampioen...





Inmiddels was met Cesare ook de Veteran World Winner bekend, en was men ook klaar met de keuring van de teven. Met z'n zessen stonden ze in de ring voor de verkiezing van Best of Breed:
Cesarino, Junior World Winner (Italië)
Apriori Best Europa, Junior World Winner (Rusland)
Cesare, Veteran World Winner (Hongarije)
Rendy, Veteran World Winner (Zweden)
Ciceron iz Dinastii Chempionov, World Winner (Rusland)
Julia Cezaris Bellatrix, World Winner (Letland)

Best of breed, van meer dan 300 Cane Corso's, werd de teef Julia Cezaris Bellatrix, gefokt door en eigendom van Julia Kuznecova uit Letland.
Ik kan me moeilijk uitspreken over de de teven aangezien ik van deze keuringen niks heb meegekregen. De foto's (helaas hebben we zelf geen foto's van de teven kunnen maken) liegen er niet om, er waren prachtige teven aanwezig.

Mijn persoonlijke indrukken...
(beneden foto's van een aantal honden die ik erg kon waarderen)

Zwart zwart en ......... zwart

White Paloma Wolf (Hongarije)

WDS 2013, onvergetelijk! Een treffen van Cane Corso liefhebbers uit heel de wereld, ongetwijfeld het hoogtepunt van dit evenement.
Over de keuringen kan veel gezegd worden. Het valt niet te ontkennen dat zwart domineerde. Een zwarte en gecoupeerde Cane Corso leek een vereiste te zijn om in de volwassen klassen in de prijzen te kunnen vallen. Een kwalijke trend die helaas ook op andere shows zoals Luxemburg merkbaar is. Zwart, zwaar en gecoupeerd... het lijkt voor sommige keurmeesters en exposanten belangrijker te zijn dan expressie en automatisch recht te geven op  een plaatsing...

Dorian Gerassi Corso (Israel)

De honden uit het voormalige Oostblok waren het talrijkst aanwezig, hetgeen niet abnormaal is gezien de ligging van Hongarije. Je kan er niet omheen dat de homogeniteit van de honden van een aantal fokkers uit deze landen bewonderenswaardig is.
En hoewel lang niet alles ohh en ahh was zagen we prachtexemplaren, vaak de eerder onbekende honden dan de honden die momenteel 'hot' zijn.

Bohema Blaze kampioensreu (Rusland)

De aantallen

4 ringen, 317 ingeschreven Cane Corso's, waarvan er zo'n 300 aanwezig waren. Het 
was onmogelijk om alles te volgen. We beperkten ons dan ook tot het kijken naar de reuen, jammer want er waren heel wat teven die ik ook graag in het echt gezien had.

Leandro dei Volsci (Italië)

Diesel dell'Antiqua Apulia (Italië)

De kritiek
De Cane Corso, bij ons in België misschien nog niet zo heel erg populair, was op deze World Dog Show met 317(!) inschrijvingen het 2de grootst vertegenwoordigde ras (na de American Stafford). En zoals altijd het geval is na een groot evenement, kwam er ook op deze show kritiek uit diverse hoeken. Niet helemaal onterecht.
Er wordt geroepen om shows als deze te laten keuren door keurmeesters die meer kennis en een beter zicht hebben op het ras.
Een aantal honden die zowel op de clubshow (donderdag) als op de World Dog Show (vrijdag) aanwezig waren, behaalden op beide dagen compleet andere resultaten. Feit is, dat de kaarten geschud werden en de winnaars bekend zijn... en wij waren blij dat we erbij konden zijn! 

Katja & Hannibal

Na de show

We bleven een eeuwigheid hangen, en daar waren we lang niet de enigen in. Dat is even wat anders dan bij ons op show waar iedereen liefst zo snel mogelijk weer naar huis vertrekt wanneer de keuring achter de rug is.  Op de terugweg gingen we op 

zoek naar een pizzeria in de buurt van het centrum, waarvan Mariano de eigenaar kende. Dat zou wellicht ook gelukt zijn hadden we het adres gekend...
Na een autorit door het centrum van Boedapest, waarbij een ritje in de achtbaan in het niets valt, belandden we in één of andere pizzeria die dan wel niet de juiste was maar in elk geval wel onze honger stilde ;-)

Onderweg naar het hotel  werden we getrakteerd op het onweer dat eerder al voorspeld werd, een prachtig zicht en helemaal geweldig dat het de dag nadien weer schitterend weer was en geen 3 weken bleef regenen zoals dat bij ons altijd het geval is. Ff opfrissen op de kamers, nog wat drinken in de bar en om even na middernacht lagen we onder de wol. 

Boedapest, adembenemend mooi

Zaterdagochtend. Naar mijn gevoel zondag. Best nog niet teveel denken aan zondag, want ik had me vrijwillig opgegeven om te gaan werken en het idee dat ik 24 uren later al zo'n 2 uren aan het werk was brak me zuur op. De Italianen waren al uitgecheckt en begonnen na het ontbijt aan de terugreis. Wij hadden onze terugvlucht pas om kwart voor negen 's avonds en zouden vandaag de stad gaan verkennen. De bagage bleef in het hotel, waar de taxi ons 's avonds zou ophalen en naar de luchthaven brengen. 

Opnieuw stralend weer, met de 2 weken regen die ons in België te wachten stond was mijn doel om zoveel mogelijk van de zon te genieten, wat er natuurlijk voor zorgde dat ik aan het eind van de dag verbrand was. We kochten tickets voor een 'hop on hop off bus', de enige manier om Boedapest op 1 dag te verkennen. Geen seconde spijt van, we doorkruisten de hele stad en genoten van adembenemende uitzichten, onvergetelijk!

Maar ook deze dag ging veel te snel voorbij. Rond half zeven stonden we weer op de luchthaven. Nu kon het niet snel genoeg gaan, we keken er naar uit onze eigen honden weer te zien en te knuffelen. 

Klik hier voor het volledige album van de show (+- 100 foto's)

Klik hier voor het volledige album van ons bezoek aan de stad (+- 70 foto's)

Della Porta Dipinta, mei 2013

Dat Italië verslavend is mag wel duidelijk zijn. De prachtige omgeving, het lekkere eten en drinken, de vriendelijke mensen en natuurlijk de mooie Cane Corso's zorgen ervoor dat het moeilijk is er lange tijd weg te blijven.

 

 

Dat deze trip zo snel op de laatste volgde komt omdat een vriendin van me ook graag wou kennismaken met een aantal Cane Corso's in het land van oorsprong. Daar we deze keer zonder hond reisden, werden de 1200km afgelegd per vliegtuig. En Marjan werd allesbehalve teleurgesteld, we beleefden samen een onvergetelijk weekend in het gezelschap van fantastische mensen.

 

Geen hotel deze keer, we verbleven in een studio in Riccione. Een uitstekende keuze en absoluut voor herhaling vatbaar. Met beneden ons een schoenwinkel en aan de overkant een bar waar we tegen spotprijs konden ontbijten hadden we niet beter af kunnen zijn.
Wat het programma betrof, lieten we ons verrassen. Op vrijdagnamiddag werden we door Mariano opgehaald en gingen we mee naar een CAL2 (karaktertest) training 100km verderop. Maar eerst bezochten we Gamon della Porta Dipinta, een 13 jaar oude reu die in de buurt van onze slaapplek woont. Na de training volgde er, hoe kan het ook anders... pizza, en werd de avond afgesloten met twee oude bekenden... Limoncino en Nero Draculino. Samen klonken we op de geslaagde dekking van Kobra door Bruce!

 

Ondanks een minimum uurtjes slaap ging het weekend veel te snel voorbij. Op zaterdag brachten we een kort bezoek aan San Marino (waar het net zoals vorige keer slecht weer was!) en brachten tijd door met de honden. Op zondagmiddag woonden we de de officîële CAL 2 test bij van mr. Hannibal.

 

De terugreis op maandag verliep, hmmm... hoe zal ik het zeggen.... een beetje avontuurlijk...?!? Maar 's avonds stonden we dan toch weer op Belgische bodem. Uitgeput, maar ook overenthousiast stapten we weer het 'normale leven' in!

Het volledige album vindt u hier

Kobra dei Molossi d'Eburon x Bruce della Porta Dipinta, Italië maart 2013

In maart werd Kobra loops! Na een paar progesterontesten bij de dierenarts om het beste dektijdstip te bepalen, vertrokken Hill en ik op donderdagavond 28 maart richting Italië. De reis verliep vlot, Kobra vond al snel haar plekje op de achterbank en leek totaal geen moeite te hebben met de lange rit. Omdat we deze keer wat later vertrokken waren, werden we aan de andere kant van de Gotthard tunnel getrakteerd op een prachtig besneeuwd landschap bij daglicht.

Tegen de middag namen we de afslag Riccione om even later voor het hotel te parkeren. Fysiek eigenlijk uitgeput van een nacht zonder slaap, maar mentaal klaarwakker van de spanning en de vele cafeïne.

Het hotel was meer dan prima. De ontvangst was hartelijk, maar wat helemaal super was was dat ze helemaal gek waren van Kobra. We raakten het hotel niet binnen of buiten zonder dat de uitbaters en hun familie haar allemaal uitgebreid geknuffeld hadden. Dat het een Cane Corso was en wát een Cane Corso is hoefde je daar nergens uit te leggen ;-)

Na het uitpakken van de bagage en een verkwikkende douche (daaag paar uurtjes slapen) vertrokken we naar Mulazzano di Coriano, op weg naar de heerlijke reu die we voor Kobra uitgekozen hadden.
De navigatie koos dit keer voor een iets 'rustiekere' route, gelukkig geen probleem voor Hill's 4x4.
Aangekomen bij Mariano en Daniela maakten we eerst kennis met de jonge reu mr. Hannibal (kleinzoon van Bruce) en z'n eigenaar.

En daarna maakte Kobra voor het eerst kennis met Bruce, die ze in eerste instantie geloof ik het liefst onthoofd had, hetzelfde had ze voor Mariano in gedachten. Maar niet veel later was de eerste dekking dan toch een feit :-)
Binnenshuis werden we opgewacht door Marvin, klaar om uit uitgebreid geknuffeld te worden. De rest van de avond verliep standaard. Koffie, foto's kijken en ellenlange gesprekken over de Cane Corso, en werd afgesloten in de pizzeria wat verderop.

 

Relaxed, dat is het woord dat het paasweekeinde in Italië eigenlijk het beste omschrijft. Zaterdagmiddag bezochten we Idem, Divina en Brando della Porta Dipinta bij hun eigenaar Bruno Cecconi. Zon, wolken en ietwat regen wisselden elkaar al de hele namiddag af en op de terugweg spotten we een prachtige regenboog aan de hemel. Net alsof we die in België nooit zien moést de wagen aan de kant, want er moést een foto van gemaakt worden ;-) Mariano die eerst keek alsof ik knettergek geworden was zat uiteindelijk zelf met de camera in de hand om heuvelafwaarts foto's te maken van een nog beter uitzicht. Blijft mooi om te zien, en naar mijn idee was het ook een gunstig voorteken :-) 

In Coriano vond de tweede dekking tussen Kobra en Bruce plaats, ze begon hem nu toch stilaan leuk te vinden... Na opnieuw een gezellige avond in de pizzeria (sorry, het wordt geloof ik eentonig) bleven we tot een gat in de nacht wakker, babbelend en gemengd lachend ons ergeren om de lawaaierige hotelgasten een kamer verder ;-) Aangezien we  toch de laptop bij de hand hadden werd ook het Nederlandse Cane Corso forum even gecheckt, waar de zoveelste rel op dat moment gaande was. Dat werd snel weer weggeklikt... en god wat waren we blij met het besef dat de Cane Corso wereld ook hele mooie kanten heeft :-) Tegen beter weten in was het 3u (met het zomeruur dat net was ingegaan 4u) voor we onder zeil waren.

De volgende ochtend, Pasen, wachtte er een uitgebreid ontbijtbuffet, Kobra mocht gewoon mee.  Na een heerlijke strandwandeling reden we naar San Marino. Slechts 20km bij Riccione vandaan, maar  helaas was het daar bewolkt, regenachtig... en vooral druk!!! Het uitzicht dat anders vast wel prachtig zal zijn werd nu belemmerd door een dikke mist, jammer maar helaas. Dan maar naar de mc Donalds om onze teleurstelling weg te eten met een vettige hap ;-)

 

Mariano, die die dag moest keuren op een show in Rimini was ondertussen al terug. Hoog tijd om  Bruce zelf eens uitgebreid op de foto te zetten. Kobra die inmiddels al uit de wagen was en door Hill vastgehouden werd stond deze keer van op afstand al klaar, wat een contrast met de eerste avond ;-)






Maandag, onze laatste dag. We checkten uit in het hotel zetten koers naar Morciano di Romagna bij Rimini. Op deze locatie vond eind 2009 ook de Raduno dell'Anno plaats, de show die ik bezocht op de terugweg van het ophalen van Nina en het was best apart om daar jaren later terug te staan. De Cane Corso's werden die dag gekeurd, en al waren er maar 5 exemplaren aanwezig, het mocht de pret niet drukken. Hier kwamen we ook dhr. Danilo Giorgio tegen, die onze honden al meerdere keren gekeurd heeft. Een gezellig weerzien, en uiteraard was hij benieuwd wat we tijdens het paasweekeinde samen met Kobra in Italië deden ;-) 
 

 

Omdat het op de snelweg Rimini - Bologna heel druk scheen te zijn vanwege het einde van het paasweekend besloten we later te vertrekken, liever een laatste keer samen eten dan uren in de file te moeten doorbrengen. Tegen 22h namen we afscheid, de vingers kruisend voor een geslaagde dekking. Wat zagen we op dat moment op tegen de lange rit die we nog voor de boeg hadden (heen is altijd minder vermoeiend dan terug!). Maar we kwamen de nacht goed door, wanneer Hill voor een tijdje de ogen dichtkneep hield de muziek me gezelschap :-) Kobra gaf geen kik, best wel benijdenswaardig hoe knus haar nestje op de achterbank was. Wat heeft dat meisje zich goed gedragen deze dagen, ze had ook geen enkele reden tot klagen natuurlijk... 's nachts in het hotel sliep ze in bed, alle aandacht voor haar alleen en dan ook nog zo'n knappe bink met wie je elke avond wat tijd mag doorbrengen ;-)

Op dinsdagochtend arriveerden we weer in Tongeren. Helemaal 'ontregeld' vanwege alweer een nacht zonder slaap. Maar het was de moeite waard, daarover geen twijfel. Op woensdag moest er weer gewerkt worden, minder fijn want eigenlijk had ik liefst de rest van de week rondhangend in huis bij de honden willen doorbrengen. Maar dat kan niet... met een dure hobby als deze moet er nu eenmaal gewerkt worden ;-)

De maand april vloog voorbij. Al vanaf haar terugkomst was Kobra rustiger en aanhankelijker, en dat werd alleen maar erger. Je hoopt, maar durft ook niet teveel hopen... Ook haar lichaam leek te veranderen, maar dat zegt niet alles. Op 30 april, 30 dagen na de 3de dekking hadden we de afspraak voor de echo. De spanning nam toe, maar meteen werd duidelijk dat Kobra drachtig was. Het paasweekend bleek dus vruchtbaar geweest te zijn :-D
(Klik hier voor het volledige fotoalbum van deze trip)

Jaws dei Molossi d'Eburon, Internationaal Kampioen

 

Arek werd het in Spanje (Valencia), maar Jaws behaalde z'n laatste internationale puntje (CACIB) dat nodig was om Internationaal Kampioen te worden gewoon in eigen land :-) Vorig jaar verzamelde hij CACIB's in België, Nederland en Luxemburg. Drie verschillende landen, het maakte dus niet uit waar hij vanaf februari dit jaar z'n laatste punt zou pakken. Haast hadden we niet, we besloten dan ook te wachten op de show in Antwerpen want niks zo mooi als het behalen van de internationale titel onder keuring van een Italiaans rasspecialist. En dat deed hij... dhr. Massimo Inzoli verkoos Jaws op zaterdag 13 april tot beste van het ras, 'Brabo Winner'. Waarbij het Belgische puntje doorschoof naar de reserve reu daar Jaws vorig jaar al Belgisch Kampioen werd. Ook deze keurmeester wist feilloos Jaws' plus- en minpunten op te noemen, maar was vooral te spreken over z'n rastypische hoofd. Het lopen kon beter vond ik zelf, ik miste die dag de drive en de power die hij normaalgezien in de ring toont, maar desondanks was zijn gangwerk soepel en vloeiend. Op naar de volgende uitdaging... welke? Geen idee, misschien trekken we in het najaar naar Duitsland. Maar sowieso zullen we het tot na de zomer rustig houden met showen: voorlopig gaan we thuis lekker genieten van de honden en verder met de planning van een paar andere leuke dingen die dit jaar te gebeuren staan.




2 korte filmpjes van de keuring van Jaws (gemaakt door Laura van Raaij):
http://www.youtube.com/watch?v=BMIZFezDY24
http://www.youtube.com/watch?v=DCR16pzoiN0

Een aantal foto's van onvergetelijke momenten:
van links naar rechts:
mr. Di Maio, mr. Di Chicco, mr. Dondi, mr. Giorgio, mr. Bezecchi, mr. Inzoli

Cane Corso's in Campanië

  

Op 3 februari nam ik vroeg in de ochtend de vlucht van Charleroi naar Bari, het grijze en regenachtige België inruilend voor het zonnige maar eveneens koude Italië.
Het is te gek voor woorden dat ik voor het ticket niet meer betaalde dan het bedrag dat ik betaald zou hebben om een hond in te schrijven voor de show in Eindhoven die dezelfde dag plaatsvond.
Mijn buik een beetje vol hebbend van shows waar geen rasspecialisten keuren besloot ik mijn geld aan wat iets te besteden dat veel interessanter is... Cane Corso's bezoeken in het land van oorsprong!


Op maandag vertrokken we richting Napels, provincie Napels... ons hotel voor die nacht bevond zich in de stad Napels zelf maar daar kreeg ik weinig van mee, ik heb me voorgenomen om hier tijd voor uit te rekken tijdens een volgende bezoek aan deze regio. Nu was het hoofddoel -hoe kan het ook anders- honden zien. Napels bevindt zich in de Zuid-Italiaanse regio Campanië. Deze regio telt 5 provincies, meerbepaald Napels, Salerno, Caserta, Benevento en Avellino... tot zover het aardrijkskundige gedeelte ;-)




In 'Giugliano in Campania' werden we hartelijk ontvangen door Guiseppe Morlando en zijn familie (Cane Corso Peppone). Na de lunch (we moesten meteen mee aan tafel schuiven) toonde hij ons de honden die hij thuis heeft en daarna volgde een rondrit in de buurt waar we vele honden van zijn programma te zien kregen.

Het meest benieuwd was ik naar Attila, een reu die op foto's veel indruk op me maakte en in het echt nog meer! Wat een hond, wat een temperament. Attila bewaakt een garage en ik weet wel zeker dat geen mens die goed bij zijn verstand is het waagt om een voet op dit terrein te zetten ;-)

Overal werden we hartelijk ontvangen, en overal wachtte koffie. Geen grote tassen zoals wij ze bij ons kennen, maar de mini kopjes waar je je lepel in recht kan zetten, zo sterk zijn ze. Tot laat in de avond bezochten we honden, foto's die ik 's avonds maakte zijn helaas niet van geweldige kwaliteit vanwege het gebrek aan licht. Deze lieve mensen nodigden ons uit om de volgende dag terug te komen en nog meer honden te gaan bekijken, een aanbod dat ik een volgende keer met veel plezier aanneem, onze plannen voor dag 2 lagen namelijk al vast.






Na een welverdiende nachtrust bezochten we de volgende ochtend Ares.
Ares is een nestbroer van Attila uit een herhaalde combinatie.

Ook hier werden we niet teleurgesteld, wat een lichaam en uitstraling heeft deze hond! Hij is zelfzeker, alert en temperamentvol. Foto's maken van hem was makkelijk, mijn camera had het dan ook heel druk ;-) 

 

 

 

Vanuit Acerra vertrokken we naar Vairano Patenora, waar we de kennel dell'Appio zouden bezoeken. Het vinden van deze plek kostte TomTom nogal wat moeite, we werden richting velden gestuurd, kregen het advies rechtdoor te rijden... langs trappen naar beneden, maar na wat omwegen (én telefoongesprekken) bereikten we dan toch onze bestemming ;-)

Michele Marano is de fokker van een aantal multikampioenen, waaronder Sofia dell'Appio die ik in 2008 Luxemburgs Kampioen zag worden. Toch heeft deze man zijn succes nooit uitgebuit, inmiddels fokt hij nog minder en houdt hij zich vooral bezig met het trainen van herders waarvoor hij over een groot en goed uitgerust terrein beschikt.


Het meeste indruk maakte Leone. Bijna 8 jaar oud, een grijze snoet, maar nog steeds een geweldig lichaam en uitstraling. Het verhaal gaat dat deze hond die in zijn gloriejaren op show vanwege zijn houding zoveel ontzag opwekte bij z'n soortgenoten dat een aantal van hen gewoon weigerden te lopen in de ring...
Waar echt niet naast te kijken viel deze dagen zijn de opvallend mooie, gesloten katvoeten van het merendeel van de toch wel robuuste honden, super om te zien!

 

Van hieruit gingen reden we terug in de zuidelijke richting, naar onze laatste bestemming: de kennel Casa Cesaro in Salerno waar we hartelijk ontvangen werden door Francesco Cesaro. Helaas begon het al te schemeren bij onze aankomst waardoor de kwaliteit van de meeste foto's te wensen overlaat, maar ook hier zagen we prachtige exemplaren en werden we getrakteerd op een stukje geschiedenis verteld door een man wiens honden talrijk opduiken in stambomen van belangrijke Cane Corso's van vroeger en nu. Beiden doodmoe en nog een flinke rit voor de boeg hebbend sloegen we het aanbod om samen te dineren af.

 

Op woensdag vertrok ik alweer terug naar België, het hoofd én de camera vol honden ;-)


Klik hier voor het album met foto's van deze trip:

Beschikbare links:

Dell'Appio
Casa Cesaro

2012

2012 ligt achter ons, welkom 2013! Een nieuw jaar, nieuwe kansen, nieuwe ervaringen, nieuwe uitdagingen... hopelijk mogen we ook in 2013 een aantal van onze dromen verwezenlijken. 

2012 was een druk jaar. De keren dat ik de opmerking maakte '...binnenkort, wanneer deze drukke periode achter de rug is' zijn niet te tellen maar de ene drukke periode volgde de andere op en echt rustig werd het nooit ;-) De jongste telgen van onze roedel groeiden op, Jaws nam de positie van alfa reu in van zijn vader. Om conflicten te vermijden besloten we de reuen niet meer samen te laten.

Ook in 2012 deden onze honden het uitstekend op show. Drago werd in maart Luxemburgs Jeugdkampioen, Jaws behaalde in het najaar zijn Nederlandse én Belgische kampioenschapstitel en werd Winner '2012 in Amsterdam. Maar het meeste plezier beleefden we op de rasspecials, de grote shows waar fokkers en eigenaren uit diverse landen samenkomen en waar de Cane Corso door een rasspecialist gekeurd wordt. De Raduno Fondazione in Nederland, De Belgische Clubshow en de Raduno Allevatori in België... onze honden deden het er voortreffelijk!

Augustus, de trip naar Zuid-Italië samen met mijn moeder maakte dat ik nog meer gecharmeerd raakte van dit prachtige land, een week lang genoten we van de schitterende omgeving, mooi weer, lekker eten en uiteraard mooie Cane Corso's. Nog voor de bagage goed en wel weer uitgepakt was werden er al plannen gemaakt voor een volgende reis.

Maar 2012 stond toch wel voornamelijk in het teken van de Raduno Allevatori, het grote Cane Corso evenement dat in september zou plaatsvinden en waarvan we organiserende partij waren. De eerste plannen werden ruim een jaar op voorhand gemaakt, in het voorjaar werden deze meer concreet. Na de vakantie in Italië werden alle zeilen bijgezet om de laatste dingen te regelen.
120 ingeschreven Cane Corso's, afkomstig uit diverse Europese landen. De grote opkomst maar vooral het enthousiasme van de deelnemers, bezoekers en het keurmeestersteam maakten van dit evenement een groot succes. Ook voor ons als organisatie was het een geweldige, leerrijke en absoluut onvergetelijke ervaring waarover we nog jaren zullen napraten, nogmaals dank aan de vele mensen die hebben geholpen om dat weekeinde tot stand te brengen!

Na de Raduno volgde voor mij een intense periode op het werk vanwege de vele internationale legeroefeningen die er tot eind oktober plaatsvonden. Geen zware, maar wel lange werkdagen.
Desondanks leken de weken voorbij te vliegen en voor ik het goed en wel in de gaten had brak november aan. Op 9 november vertrok ik samen met Hill naar Italië waar we op zondag met Jaws en King zouden deelnemen aan de Raduno dell'Anno in Parma. De show was een geweldige ervaring maar de hoogtepunten van dit weekeinde waren toch wel het bezoek aan de kennels Della Porta Dipinta op zaterdag en Degli Elmi op maandag.

2012... alle belevenissen en ervaringen uitgebreid aanhalen zou het eerste blogbericht van dit nieuwe jaar langdradig maken ;-) Graag willen we een aantal mensen bedanken voor hun steun, vertrouwen en vriendschap.
In 2012 ontstonden nieuwe vriendschappen, werden bestaande vriendschappen hechter en oude vrienschappen hervonden. Maar in 2012 ondervonden we ook wat afgunst met mensen kan doen, hoe het hun ware aard naar de oppervlakte brengt...

Wij klinken in ieder geval op een succesvol én sportief 2013, moge gezondheid, vriendschap, liefde en geluk centraal staan in dit nieuwe jaar!

 

 

 

Onze maand december...

 

 

De eerste dag van de maand ging ik op bezoek bij Nel en Peter, zij zijn de gastouders van Donna die in oktober moeder werd van Jaws' puppies. Deze waren op dat moment net geen 6 weken oud, een geweldige leeftijd :-) Op foto leek het een mooi en homogeen nestje te zijn en dat bleek ook in 'real life' zo te zijn, maar dat kon ook moeilijk anders met zo'n knappe ouders ;-)

 

 

 

Laura (La Vita Bella), de fokker van dit nestje, was er ook samen met een aantal andere Cane Corso vrienden en kennissen. We sloten deze gezellige avond af door samen te dineren in een wokrestaurant.



Voor meer foto's van de pups van Jaws en Donna, klik hier
Nel's blog over de pups
Website La Vita Bella

 

Het  weekend dat daarop volgde namen we deel aan onze laatste show van het jaar, Brussels Dogshow op zondag 9 december. Paolo Renzullo, de fokker van onze wijlen Bora zou dat weekend in België doorbrengen en bij ons logeren. 
Het werd een gezellig weekeinde, ondanks dat de show zelf tegenviel. Ons ras werd in sneltempo gekeurd, de keurmeester was nors, onbeleefd en ongeïnteresseerd en diskwalificeerde ten onrechte 2 jonge reuen omdat deze nog geen onderbijt hadden. Jaws eindigde 2de in zijn klasse met een uitmuntend, geen slecht resultaat maar de keuring in het algemeen was ondermaats en pure geldverspilling. Verder verliep de dag heel prettig vanwege het vele en fijne gezelschap :-) 

 

 

Het derde weekend van december verliep rustig, we maakten wandelingen met de honden en deden een poging om hen nog eens op foto te zetten, zonder veel succes want de zon liet zich amper zien. Wel slaagde ik erin een mooie foto van Juno te maken, de altijd-in-beweging-zijnde-Juno stond erbij als een plaatje :-)

 

 

Tijdens het wandelen in de Kevie, een natuurgebied vlakbij ons, dachten we in eerste instantie dat men begonnen was met het omkappen van bomen. Het waren echter bevers die hier aan het werk geweest waren, vele bomen lagen om en vele andere stonden op het punt van omvallen zodanig waren ze doorgeknaagd, indrukwekkend om te zien. Jaws en Kobra die mee waren roken de diertjes ook, maar ze lieten zich uiteraard (en helaas) niet zien.

 

 

 

  

 

 

 

Het laatste stuk van de wandeling verliep over modderig terrein, vanwege werken aan een nieuwe brug wat verderop. De honden zelf hadden minder moeite om er doorheen te raken dan wijzelf ;-)

 


 

Maandag 17 december. Jaws voelde zich al een aantal dagen niet helemaal lekker en de dierenarts dacht aan een virusje in de darmen. Hij at slechter en had dunne ontlasting, in korte tijd was hij ook wat kilo's kwijtgeraakt maar dat weten we aan de loopsheden van de teefjes hier, in deze periodes spelen z'n hormonen hem altijd parten met minder interesse in eten tot gevolg.
 Toen maandag bleek dat zijn buikpijn erger geworden was en zijn temperatuur hoger werd hij opnieuw onderzocht. Deze keer een echo van de buik. Hieruit bleek dat z'n maag aan het verstoppen was, eigenlijk was de doorgang naar de darmen op dat moment al zo goed als volledig geblokkeerd.
Hij moest daar blijven, en 's avonds werd hij geopereerd. Er werd een vloeistof in de maag gedaan die de verstopping zou moeten losweken. 's Avonds laat vlak na de operatie ging ik nog bij hem op bezoek, maar hij was nog niet bijgekomen van de narcose. Een beetje gerustgesteld maar nog steeds met trillende benen en een heel klein hartje probeerde ik te slapen. Na een aantal gesprekken met de dierenarts op dinsdag volgde 's middags het verlossende bericht dat Jaws zijn behoefte gedaan had en dat de verstopping dus van de baan was. De donkere wolken die ik zag hangen trokken eindelijk weg... van 'verlossing' gesproken! Er zaten vele kleine botjes in de ontlasting. Jaws eet altijd heel rustig, is kieskeurig en eet geen grote stukken. We vermoeden dat de verstopping stilaan begonnen is na het eten van een droog bot als snack.
Hoe dan ook, toen ik hem rechtstreeks na het werk ging bezoeken mocht hij mee naar huis, vermoedelijk had hij mijn stem al gehoord aan de balie want we troffen hem verwachtingsvol kijkend aan in z'n bench. Na nog twee (pijnlijke) spuitjes mocht hij mee, ik kon wel janken maar deze keer van blijdschap.

Jaws z'n eetlust is weer terug en het gaat elke dag beter met hem. De dekking van Dana door hem die op woensdag zou plaatsvinden werd gecancelled, deze fysieke inspanning was nu ondenkbaar voor hem. Marielle (eigenaar van Dana) had ooit al eens laten vallen dat ze Drago in gedachten had voor een eventueel toekomstig tweede nestje met Dana. Zodoende werden de plannen nu gewijzigd en vond er woensdag en donderdag een dekking plaats tussen Drago en Dana. 'Dynamite' Drago zo bleek weer maar eens, want hij liet er ook deze keer geen gras overgroeien. In minder dan 5 minuten samenzijn stonden ze gekoppeld, ik krijg stilaan de indruk dat voorspel in Rusland niet gebruikelijk is ;-) Maar wel fijn dat het zo vlot verliep natuurlijk, ook Dana bleef rustig onder dit alles. Nu duimen we mee met Marielle en Kevin dat er halverwege februari pups van dit mooie stel geboren worden, voor hen het allereerste nestje en indien Dana drachtig blijkt zal ik hen met veel plezier begeleiden in dit alles.
 

Ook deze week -de laatste werkweek van het jaar- vloog voorbij.  De hele week voelde ik me extreem vermoeid, vermoedelijk door het nazinderen van de schok van maandag. Op vrijdag 21 december werd het jaar afgesloten met een kerstfeestje op het werk. Ondanks dat ik daarna liefst zo snel mogelijk naar huis gereden was leek het me toch verstandig om al een gedeelte van de kerstboodschappen te doen (een wijs besluit want op zaterdag heerste er chaos). Ik was die avond home alone, Aloïs ging met de collega's het kerstverlof inzetten en dat beloofde laat te worden. De ideale avond dus om 'The Ugly Truth te kijken', een romantische komedie met een van mijn favoriete acteurs. Gezellig met de hondjes om me heen.  Lang geleden dat ik nog zo om een film gelachen heb, een echte aanrader :-D http://youtu.be/8-wMe9vxkWI


Zaterdag... de rest van de kerstboodschappen moesten nog gedaan worden. Jakkes, grote chaos in de supermarkten. Veel te veel mensen, en overal opstoppingen omdat rekken bijgevuld moesten worden. V R E S E L I J K. Maar uitgezonderd een paar dingen die maandag last minute gekocht moeten worden heb ik alles in huis voor kerstavond en -dag. Ik denk dat ik deze inkopen volgend jaar al in november probeer te doen en ze dan maar tot kerst in de diepvriezer stop ;-)
Juno is trouwens vandaag loops geworden... zo hard ik er naar uitgekeken heb zo blij ben ik nu dat ze dat geen week of 2 weken eerder geworden is. Tegen de tijd dat ze dekrijp zal zijn, zijn de draadjes in Jaws' buik verwijderd en mag dekken geen probleem zijn.

Tot zover het verslagje van december... deze keer niet alleen over de honden. Binnenkort volgt een beknopt verslag over ons 'jaar 2012'. Maar eerst nog ervoor zorgen dat de site weer geupdate wordt met foto's. Wij wensen jullie alvast hele prettige kerstdagen toe!