
De laatste dagen van deze vakantie zouden we doorbrengen in Matera (Basilicata) en Bari (Puglia).
Hoewel mijn moeder gek is van honden kon ik het niet maken om een week lang alleen maar fokkers te bezoeken ;-) Deze reis zou dus een combinatie worden van vakantie én Cane Corso. Ik had al geruime tijd contact met Vincenzo Gagliardi van de kennel dei Molossi dell'Angra, een bezoek aan hem en zijn honden van wie ik grote fan ben stond zat dus zeker in de planning.
De communicatie verliep tot dan altijd met de hulp van google translator aangezien Vincenzo enkel Italiaans spreekt. Het leek me dus niet overbodig om een boekje met de basisbeginselen van de Italiaanse taal aan te schaffen zodat we straks niet overgeleverd zouden zijn aan gebarentaal ;) Maar dankzij mijn eeuwig drukke leven raakte ik helaas niet verder dan les 1...
Vanwege het hoogseizoen en de daarbij horende drukte in zijn hotel was het voor hem moeilijk om zich vrij te maken in de maand augustus. Veel van de honden door hem gefokt zitten verspreid over Calabrië en Sicilië en het zou voor hem makkelijker zijn wanneer we in de maand september langskwamen zodat hij met ons kon rondrijden om deze honden te bezoeken. De trip uitstellen tot september was voor mij echter niet mogelijk vanwege het werk. Maar ik zou al meer dan tevreden zijn met wat ik bij hem te zien kreeg, terugkeren naar deze streek kon later nog altijd.

Met Ryanair vertrokken we 's middags vanuit Charleroi naar Lamezia Terme. Een volgeboekte vlucht, chaos aan boord want er bleek niet voldoende ruimte te zijn voor de handbagage van alle passagiers. Met behulp van de stewards vond uiteindelijk toch alles een plekje en kon er vertrokken worden. Een heleboel mensen klagen over het gebrek aan comfort bij Ryanair, de ruimte mag dan inderdaad een beetje beperkt zijn... als je echter ooit hebt meegevlogen met de C130 (vrachtvliegtuig van het Belgische leger) dan weet je pas wat gebrek aan comfort is, geloof me ;-)
De navigatie werd ingesteld op het eerste adres waar we zouden overnachten maar
onderweg hielden we zoals gepland eerst halt in Pizzo. Even voor we daar
arriveerden zagen we de zee opdoemen, deze zou tijdens deze vakantie niet vaak
uit het zicht verdwijnen. Foto's die ik voorheen op internet zag logen er niet
om, het water was in werkelijkheid net zo helder van kleur. Pizzo staat vooral bekend om z'n traditionele ijs, Tartufo di Pizzo. Na het
eten van een heerlijke eerste pizza grepen we de kans om deze specialiteit dan
ook te proeven.
Vanuit Pizzo trokken we richting Capo Vaticano waar we de eerste nacht zouden
doorbrengen. Deze rit leverde prachtige uitzichten op met de zee voortdurend
aan onze rechterzijde.
Na het inchecken in het hotel en ons opgefrist te hebben gingen we op
verkenning. Aangezien ik mijn externe flitser niet had meegenomen was het
onmogelijk om foto's te maken, dat zouden we 's anderendaags vroeg in de
ochtend doen.
Vrijdag 17 augustus: Capo Vaticano, Tropea, Palmi, Scilla
Capo Vaticano, vroeg in de ochtend
.jpg)
Tropea overtrof alle verwachtingen. Een spectaculaire plek, het stadje ligt bovenop een berg en vanop diverse plekken heb je een prachtig uitzicht over de turqooisblauwe baai en de haven.
Na boven wat rondgekuierd te hebben gingen we naar beneden om te zwemmen, we waren er uiteraard niet de enigen, maar de schoonheid van deze plek maakte de drukte op het strand meer dan goed.
.jpg)
Na een late lunch was het tijd om naar Palmi te vertrekken, opnieuw een spectaculaire route die prachtige beelden opleverde. Het hotel in Palmi was groot en luxueus maar diende voor ons enkel als plek om te overnachten. Na een welkome douche en een minimum aan rust vertrokken we naar Scilla dat daar niet ver vandaan gelegen is. Onderweg naar Scilla zagen we voor het eerst Sicilië in de verte opdoemen. Scilla is de plek waar de afstand tussen Sicilië en het Italiaanse vasteland het kortst is, ik liet me vertellen dat wanneer men ooit een brug zal bouwen dat op deze plek zal gebeuren. Tot het zover is gebeurt de overtocht per ferry vanuit het iets verder gelegen Villa San Giovanni. In Scilla vist men nog steeds op de traditionele manier op zwaardvis (met een spotter boven in de mast die het water afspeurt naar een mogelijke vangst). Om dit tafereel te kunnen aanschouwen zouden we echter veel vroeger in de dag daar moeten zijn... ach een mens kan niet alles hebben.
Dolgelukkig dat we een parkeerplaats bemachtigd hadden gingen we op verkenning, honderden trappen naar beneden om op de dijk te geraken. Zeven uur voorbij en nog steeds lagen de mensen op het strand, er heerste een gezellige drukte op deze mooie plek. We waren beiden onze camera vergeten in het hotel, gelukkig kon ik een aantal foto's maken met de telefoon.
Reggio Calabria, helemaal beneden in de punt van de laars van Italië. Hier hadden we 2 overnachtingen geboekt. De route van Palmi naar Reggio Calabria was bijzonder en liep langs de kust, via tunnels door de bergen heen.
De bed&breakfast (night&day) die we hier geboekt
hadden bleek al vanaf het eerste moment een uitstekende keuze te zijn. De wagen
mocht gratis in de parkeergarage onder het gebouw geparkeerd worden en ondanks
dat we aan de vroege kant waren mochten we de kamer reeds in gebruik nemen.
Zeer vriendelijke eigenaren waarvan de dame perfect engels sprak en ons de
nodige tips gaf over deze plek en omgeving.
Voor de verandering hoefde er deze keer geen afdaling te gebeuren en stonden we
in no time op de promenade (de Lungomare). Eerst lunch en dan relaxen op het
strand, dat waren de plannen. De zee was hier opvallend ruiger dan in Tropea,
het water nog steeds even helder.
Na een douche en wat rust in de kamer gingen we terug op pad, op zoek naar het restaurant dat ons eerder aanbevolen werd. Daar waren we niet de
Op zaterdag was er nog twijfel over de plannen van zondag, het bergdorpje Gerace of een bezoek aan Taormina op Sicilië... Het was de eigenaresse van de bed&breakfast die de twijfel wegnam, zondag zouden we naar Sicilië gaan.
Na een vroeg ontbijt reden we op zondagochtend naar het iets verder gelegen Villa San Giovanni, kochten daar een kaartje voor de overtocht en namen plaats in de rij wachtenden op de overtocht.
De 20-minuten durende overtocht was een belevenis op zich. Sicilië naderde snel en we kregen een mooi uitzicht op Messina. Het verkeer daar bleek nog hectischer te zijn dan op het vasteland, wanneer het verkeerslicht van rood op groen sprong werd mekaar geen tijd gegund om te vertrekken en werd er druk geclaxonneerd ;-)
Vanwege de hitte was er veel mist op zee en die nam het zicht op de etna in de verte grotendeels weg. Die hadden we toch graag gezien dus vertrokken we na de lunch richting Zafarina...... Alweer een onvergetelijke tocht die met geen woorden te beschrijven is.
Laat in de avond stonden we terug in de -nu wel lange- rij aan te schuiven voor de overtocht naar Villa San Giovanni. Deze keer wachtte een ferry met
meerdere verdiepingen, van binnenin bekeken leek het eerder een parkeergarage
dan een vaartuig. Zoals ik al gevreesd had was het niet simpel om de wagen
terug aan wal te krijgen, eens de ferry
aangemeerd was en de poorten opengingen wou iedereen om ter snelst van boord.
Het is me tot op heden nog steeds een raadsel hoe ik de wagen onbeschadigd aan
wal kreeg ;-) Aangekomen in het hotel fristen we ons op en genoten we nog een
laatste keer van Reggio Calabria by night.
.jpg)
Villa San Giovanni (Nero dei Molossi dell'Angra)
Op maandag was ik bij dag en dauw uit de veren. Ik had om 8 uur een afspraak met Salvatore, de eigenaar van Nero dei Molossi dell'Angra die in Villa San Giovanni woont. Deze afspraak werd nog op de valreep geregeld via Vincenzo en stond pas definitief vast toen ik zondagavond laat facebook opende. Eindelijk Cane Corso... vol spanning legde ik het korte stukje naar Villa San Giovanni opnieuw af, en enkele minuten later ontmoette ik het baasje van Nero, en Nero zelf uiteraard. Nero voldeed perfect aan het beeld dat ik vanop foto's van hem had. Een imposante en krachtige reu van 6 jaar oud die pas kortgeleden officieel geröntgend werd en HD en ED-vrij bevonden werd. Mijn camera kreeg het druk met de honderden foto's die van deze kerel gemaakt werden. Hier werd mijn kennis van het italiaans voor het eerst op de proef gesteld, en raar maar waar... zonder al te veel moeite wisten we ons tegenover mekaar uit te drukken.

Aangekomen in de B&B had mijn moeder de bagage al ingepakt en konden we na het ontbijt uitchecken, niet zonder nog gezellig nagepraat te hebben met de eigenaren.
.jpg)

.jpg)
We begonnen aan een rit vol haarspeldbochten met prachtige uitzichten. Het landschap hier was opvallend groen, we reden dan ook het Asprimonte gebergte in. Spadola ligt in het binnenland, maar het binnenland van Calabrië is op z'n breedst zelfs maar 50 kilometer. Vanwege het vele klimmen en slingeren door de bergen duurt een rit daar echter langer dan normaal.
Hier ging het trouwens bijna mis met de wagen... Achteraf bekeken hield ik de koppeling tijdens het klimmen langer ingedrukt dan nodig... gelukkig kregen we geen panne maar de tijdelijke geur die uit de motor kwam deed toch wel het benauwde zweet bij me uitbreken.


door de achterdeur Vincenzo, die wist hoe ongeduldig ik was om de honden te zien, aangewandeld met Vera dei Molossi dell'Angra, een schitterende pup die ik maar al te graag mee naar huis had genomen ;-)
Twee pups door Vincenzo gefokt woonden wat verderop en konden we dus ook bezoeken, na halt gehouden te hebben voor een korte koffiepauze in een typische zaak in het dorp.
+(11).jpg)
+(4).jpg)
Het was me meteen duidelijk wat voor passie deze man voor zijn honden had, het aantal honden dat hij in zijn eigen kennel had beperkte zich ook slechts tot vijf en de wijze waarop hij met hen omging was mooi om te zien. Na een korte kennismaking met de honden werd de bagage naar onze kamer in dit schitterende hotel gebracht, en begaf ik me met camera terug naar beneden voor een uitgebreide kennismaking met en fotoshoot van de honden, heerlijk... hier had ik heel lang naar uitgekeken. Daags nadien was er de mogelijkheid om na ons vertrek bij hem langs Catanzaro te rijden om de honden van Fabio Foti te bezoeken. Deze laatste zou er die dag zelf niet zijn maar regelde dat een vriend van hem ons zou opwachten aan het benzinestation en ons voor zou rijden naar de kennel.
.jpg)

.jpg)
Na het ontbijt checkten we uit in het Duca di Calabria en namen we afscheid van Vincenzo Gagliardi. Met het telefoonnummer van Gariano (de man die ons zou opwachten en ons naar de kennel zou leiden) op zak en de naam van het benzinestation in Catanzaro waar hij ons zou opwachten vertrokken we. Vandaag zouden we heel wat kilometers afleggen want onze laatste nacht brachten we in Matera door.

Bij de kennel aangekomen ontmoetten we Nerone dei Molossi dell'Angra, wat een hond, of in het italiaans... che cane!!! Ook Devil maakte een grote indruk op me, beiden imposante en indrukwekkende verschijningen, de laatste met een stuk meer temperament dan de eerste ;-)

.jpg)
.jpg)
De bagage werd weer verdeeld en na het ontbijt zetten we koers naar het 100km verderop gelegen Bari. Er moesten nog een paar boodschappen gedaan worden waaronder pasta en andere italiaanse specialiteiten, die vonden we in een supermarkt. Bari is een grote universiteitsstad die gelegen is aan de Adriatische kust, we maakten van de gelegenheid gebruik om een kijkje te nemen aan de haven. Later die ochtend hadden we een afspraak met Roberto Giannuli van kennel 'dell'Antiqua Apulia' die in Torre a Mare woont, vlakbij Bari. Zo hadden we de kans om ook een aantal van Roberto's honden eens in levende lijve te zien, helaas was er niet genoeg tijd om ze allemaal uitgebreid op de foto te zetten en was het ook nog eens bloedheet en dus niet ideaal om ze op dat moment van de dag aan het werk te zetten. Een blitsbezoek maar wel heel aangenaam, blij dat we op de valreep (ik contacteerde Roberto de avond voordien) nog bij hem langs konden gaan vertrokken we voor de laatste etappe van onze reis... die naar de luchthaven van Bari.
De huurwagen werd ingeleverd en ok bevonden (hehe toch wel een opluchting!!!), de bagage werd ingecheckt en we lunchten voor de laatste keer op Italiaanse bodem.
In de late namiddag landden we in Maastricht waar we opgepikt werden door mijn tante en haar vriend. Thuis volgde een blij weerzien en waren het vooral Arek en Mauri die hun vreugde op alle mogelijke manieren duidelijk maakten :-D
Op zaterdag zou de Belgische clubshow plaatsvinden en de
dinsdag daarna werd ik terug op het werk verwacht. Ik stortte me tijdens die
laatste dagen van mijn vakantie op de verdere organisatie van de Raduno en
probeerde daarnaast ook zoveel mogelijk tijd met de honden door te brengen.
September zou zowel vanwege de drukke periode op het werk als de Raduno
Allevatori een heel drukke maand worden. Dat maakt ook dat het verslag over
deze reis zo lang op zich heeft laten wachten. De opgedane indrukken zijn echter
onuitwisbaar en dat maakt ook dat het me geen enkele moeite kosten om het
verslag alsnog bijna 2 maanden later te schrijven. Ondanks dat er geen
woorden en beelden genoeg bestaan om het gevoel helemaal over te brengen hoop ik
toch dat dit verslag tenminste een klein beetje een idee geeft van deze prachtige reis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten